Hace apenas unos días que nos hemos separado definitivamente después de una intensa relación de muchos años (a pesar de nuestra juventud) y ya te echo de menos. La ironía y el destino (y supongo que el SERGAS tuvo algo que ver) quisieron que fuera precisamente un 14 de febrero.
![]() |
| University of Maryland Medical Center |
Nos recomendaron que lo mejor sería separarnos. Durante unos meses nos soportamos e incluso nos cuidamos (que bien parecía sentarnos a ambos la dieta baja en grasas, de verduras y comidas al horno) y parecía que podíamos volver a los buenos tiempos. Pero finalmente una piedra en el camino (una piedra de 15 mm según la ecografía) nos hizo imposible la relación.
Y hasta aquí hemos llegado. La separación ha sido dura (hasta la palabreja se las trae: colecistectomia laparóscopica) pero ha sido lo mejor. Aún recuperándome de las heridas (tres incisiones abdominales, siete grapas, el agujero del drenaje, los gases...) empiezo a vislumbrar otro futuro.
![]() |
| www.chirurgialaparoscopica.it |
Ahora estoy preparándome para afrontar el nuevo reto de recuperar parte de mis hábitos que contigo en ese estado era imposible (¿podré volver a comer chocolate o huevos fritos?). Pero puedes estar segura de una cosa: cada comida ya no será lo mismo sin ti y siempre tendrás un hueco en mi corazón (quiero decir bajo el hígado, donde estuviste tantos años).
Atentamente, un cuerpo avesiculado.



1 comentarios:
Os primeiros tempos despois de poñer fin a unha relación tan íntima e longa son duros,
pero acabarás vendo que ela xa non era a mesma que cando a coñeciches,
que era a mellor decisión que podías tomar...
e xa se irá enchendo o oco con chocolate e ovos frixidos
:-)
RECUPÉRATE PRONTO
Publicar un comentario en la entrada